Welkom!

Welkom bij de weblog van Touch4Text.

Op deze weblog zijn verschillende artikelen gepubliceerd, geschreven door Malou Verweij, freelance tekstschrijver en eigenaar van Touch4Text.

De artikelen bevatten verschillende genres om een goed beeld te krijgen van de kwaliteit van schrijven.

Voor meer informatie over Touch4Text en Malou Verweij kunt u de officiele website bezoeken: www.touch4text.nl

Veel leesplezier!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Column: Ergernissen in de trein

De Zwaluwhoeve-express

Het reizen met de trein is voor mij een noodzakelijk kwaad. Natuurlijk vind ik het wel lekker dat er voor mij gereden wordt, als er gereden wordt, maar er zijn ook een hoop ergernissen te beleven in mijn kostbare treinuurtjes. Het gaat dan niet alleen om de vertragingen of het missen van aansluitingen, maar vooral om het gedrag dat mensen ongegeneerd vertonen tijdens hun treinritten.

Zo zat ik laatst in de intercity van Amsterdam naar Utrecht tegenover een meisje dat ijverig haar nagels zat te vijlen. De huid- en nagelschilfers vlogen alle kanten op. De sneeuw was buiten inmiddels in zijn geheel weggetrokken maar binnen in de trein leek het opnieuw een strenge winter te worden. Met af en toe een veeg over haar schoot, raakten de menselijk deeltjes als een tornado de grond. Naast mij zat een buitenlandse man te lezen in de Bijbel die hij op de Utrechtse bazaar gekocht leek te hebben, dit verraadde het zakje waar de Bijbel uit tevoorschijn kwam.  Ze leek zich niets van de andere passagiers aan te trekken en ging op een ietwat agressieve manier verder met het schuren van haar, inmiddels tot op het vlees gekorte nagels. Het geluid van de vijl tegen haar harde kloven drong door mijn muziekoordoppen heen. Na enkele minuten keerde de rust terug. De vijl werd in een doorzichtig hoesje geschoven en  kreeg een plaatsje in één van de vakjes van haar rugtas.

Tot de verbazing en teleurstelling van de gehele coupé, was de beautybehandeling nog niet ten einde. Uit een ander vakje kwam een grote deo-roller tevoorschijn. Nu heb ik sowieso al iets tegen deo-rollers, waarbij ik het gevoel heb dat je eerder je zweet uitsmeert dan maskeert, maar dat terzijde. Nu was het zo dat onze dame in kwestie, deze ochtend besloten had een coltrui aan te trekken. Geen ideale situatie dus om nonchalant een deodorantje tussendoor te piepen. Met ingehouden adem wachtte ik benieuwd op de gekozen aanpak. De col werd opgerekt tot net boven haar decolleté en de te bewerken oksel werd zichtbaar ingebalsemd. De buitenlandse man keek met een frons boven zijn bijbel uit. De andere oksel werd op identieke wijze behandeld. Ook de deo-roller mocht weer mee in haar rugtas.

Helaas ging er nog een vakje open. Daar was hij dan: het gevreesde der gevreesde kwam in slow motion te voorschijn. Het beeld dat straks de gehele coupé zal ruiken naar sterke chemicaliën drong  mijn hersenen binnen. Het ging hier om een blanke nagellak van de Hema. Het zwarte dopje werd losgeschroefd en de walm drong mijn neusgaten al binnen. Het meisje bracht haar neus naar het flesje en snoof de aceton in haar op. Toen gebeurde er iets ongelooflijk onverwachts. Het meisje kreeg een heldere ingeving en scheen ingeschat te hebben dat dit toch niet zo’n goed idee was. Het dopje werd weer teruggeschroefd en mocht in haar rugtas wachten op een  geschikter moment. Er leek een verlichte en opgeluchte zucht door de trein te trekken. Het meisje schoof haar tas aan de kant, stopte haar afgeranselde handen in haar jaszakken en ruste haar hoofd tegen de rand van het raam. Ze sloot haar ogen en leek tevreden met haar behandeling. Met ondergesneeuwde schoenen draaide ik de volumeknop van mijn Ipod nog wat hoger en besloot ik mij weer te richten op mijn eigen leventje. Morgen weer een dag vol treinreizen, het zal mij benieuwen.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Interview: In bed met schoenen en Chi Coltrane

 In bed met schoenen en Chi Coltrane

Ellen (53) is halfzijdig verlamd door een dwarslaesie en heeft moeite met kijken na een aantal hersenbloedingen. Zitten kan maar kort, dus Ellen is voornamelijk bedliggend. Genieten doet ze volop, en dan vooral van schoenen en uitgaan.

Nooit naar buiten
“Toen ik zeventien was ben ik uit een raam gevallen. Sindsdien heb ik een beschadiging aan mijn ruggenmerg, wat heeft geleid tot een dwarslaesie. Het is in de loop der jaren steeds zwaarder voor mij geworden om lang te zitten. Deze houding belast mijn rug te veel. Daarom lig ik bijna dagelijks in bed.” Met behulp van Stichting Fokus Wonen kan Ellen ‘zelfstandig’ in haar eigen appartement wonen samen met haar, tevens gehandicapte, man. “Ik ben erg blij met de hulp die Fokus mij biedt. Omdat ik veel in bed lig, kom ik ook bijna nooit buiten, het is dan wel erg gezellig als er een aantal keren op de dag een lieve Fokus-assistent komt helpen en wat komt kletsen.”

Op een kast vlak naast haar bed staan een hele rij schoenen, van pumps tot platte laarzen. Het is een vrolijk geheel. “Schoenen zijn al vanaf jongs af aan een passie van mij. Ik liep altijd op de mooiste schoenen. Ook toen ik in een rolstoel terechtkwam, vond ik het toch leuk om op te vallen met bijzondere schoenen aan.”

Fantasie
Ellen ligt in haar bed eigenlijk altijd met een deken over haar heen. Ook over haar voeten, daar zijn dus geen schoenen te zien. “In bed draag ik inderdaad geen schoenen. Mijn  voeten gaan dan stuk omdat mijn benen op mijn hielen leunen. Ik kan ze ook moeilijk zien als ik ze in bed aan zou hebben. Daarom vind ik het zo leuk om wat schoenen bij mijn bed te hebben staan. Zo kan ik ze toch zien. Ik fantaseer vaak over hoe het zou zijn om op deze schoenen te lopen en dansen.” Verdrietig maakt het Ellen niet. “Ik vind het heerlijk om te fantaseren, zelfs over zaken die ik niet meer kan en waarschijnlijk ook nooit meer zou kunnen. Ik vind het zonde om me erbij neer te leggen en er maar helemaal niet meer aan te denken. Ik leef een beetje in twee werelden, vanuit mijn bed en in mijn hoofd met de prachtigste schoenen aan.”

Slapen met Chi Coltrane
Ellen heeft nog een passie en dat is het bezoeken van concerten. En dan vooral die van Chi Coltrane. “Voordat ik ziek werd, was ik al een ontzettende fan van Chi Coltrane. Ik leek er zelfs een beetje op met mijn lange blonde haar.” Afgelopen oktober is Ellen nog van Utrecht naar Amsterdam gereisd om haar idool te bekijken en beluisteren. “Het was een hele tocht met de taxi. Voor dit soort zaken ga ik wel in mijn rolstoel.” Een taxirit als deze duurt ongeveer een uur. Het concert wel twee. “Ik moet lang in mijn stoel zitten als ik naar een concert wil, maar dat heb ik er absoluut voor over. Ik ga ook nooit direct na het concert naar huis. Als het even kan, probeer ik Chi nog een handje te schudden. Mijn man regelt dit meestal. Hij duwt zichzelf gewoon door de menigte heen. Na afloop heeft hij stiekem allemaal fanspulletjes voor me gekocht, zodat ik deze belevingen nooit zal vergeten. Ik slaap zelfs met Chi. Op mijn slaapshirt dan.”

“Ik vroeg één kus, ik kreeg er drie”
Ook Ellen’s man Willem houdt ervan om eropuit te trekken op zoek naar goede muziek. “Willem gaat elke zaterdag de radio-uitzending bijwonen van ‘Spijkers met Koppen’ in De Florin, een bruincafé in de binnenstad van Utrecht.” Ellen gaat zelf nooit mee. “Als ik naar een concert ben geweest, kost het me zo’n drie weken daar weer helemaal van bij te komen. Ik weet bijna zeker dat als ik één keer naar De Florin ga voor zo’n uitzending, ik elke week wil gaan, maar dat kan mijn lichaam niet aan.” Ellen geniet wel van de verhalen die haar man mee naar huis brengt als hij bij een uitzending is geweest. “Ik vind het heerlijk om te horen wie hij heeft zien spelen en hoe hij daar van heeft genoten.” Ellen blijft ook in de herinneringen van sommige artiesten hangen. “Ik ben ooit naar een concert van Rob de Nijs geweest. Ik heb hem toen heel brutaal gevraagd  om een kus, ik kreeg er drie. Mijn man vroeg of hij misschien een cd voor ons had, helaas had hij die toen niet bij zich. Vorig weekend kwam mijn man thuis met de betreffende cd. Rob de Nijs had gespeeld in De Florin en sprak mijn man na afloop aan. Hij wist nog dat hij een cd had beloofd en wilde deze toch nog even geven. Ik vind het een hele eer dat ik ben blijven hangen in zijn geheugen. Ook al zit je in een rolstoel, met een beetje uitstraling kom je een heel eind.”

Een toekomst vol concerten
Ellen is van plan nog veel meer concerten te gaan bezoeken in de toekomst. “Ik ben op dit moment op zoek naar een betere rolstoel waarin ik hopelijk langer kan zitten. Wanneer ik deze heb, kan ik ook meer naar buiten en is de drempel minder hoog om wat vaker naar leuke concerten te gaan en wie weet kan ik het dan wel aan om elke week bij de uitzendingen van ‘Spijkers met Koppen’ aanwezig te zijn. Ik ga nu vast bedenken welke schoenen ik daar dan bij aan ga trekken.”

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sfeerreportage: Werken in de kou

Mannen van de straat
Over het overleven van werken in de kou

De temperatuur laat zich nog niet boven het vriespunt zien en we verlangen met zijn allen naar de eerste zonnestralen in de lente. Helaas is het nog niet zo ver. Het kleine stukje van de auto naar kantoor trotseren we met een dikke jas met sjaal. Maar hoe overleef je de dag als je in de koude buitenlucht werkt?

“Gaan we nog een beetje lachen vandaag?” Het is maandagmorgen en de dauw staat nog op het nabijgelegen grasveld. Dit lijkt niets te doen met het humeur van ‘de mannen van de straat’. Een verschrikte student kijkt op terwijl ze het zebrapad probeert te trotseren. Het is acht uur in de morgen en de thermometer, op het imponerende ABN Amro gebouw nabij de bouwplaats, geeft aan dat de temperatuur -3 is. Gewapend met een fleecetrui, twee paar handschoenen en een wollen muts met het logo van Van Ieperen Bouw, zijn de mannen alweer twee uur in de weer met het vernieuwen van een viaduct.

Naar huis terugkeren duurt nog wel even
Vanuit de warme auto’s bekijken de mannen en vrouwen op weg naar kantoor hoe er wordt gesleept met grote blokken beton en stalen pijpen. De dampwolken verlaten ritmisch de monden van de hardwerkende mannen. Een moeder met haar kind in het fietszitje doet haar best zo snel mogelijk de school te bereiken, beide wangen kleuren rood. Zo te zien wil de vrouw gauw weer naar huis of een andere warme plek. Naar huis terugkeren duurt nog wel even voor de mannen van het viaduct. Zij zullen nog minstens zes uur in de kou door moeten bouwen.

Om elf uur roept Jan ‘de voorman’ de jongens bijeen. Met zijn achte proppen ze zich in de veel te kleine keet om zich dankbaar op te laden aan een dampende bak koffie. Het is opvallend dat er zowel buiten als in de keet een voordurend melodieus gelach te horen is. De mannen hebben het naar hun zin. Of moet het afleiding genoemd worden met dit koude weer? Na een kwartiertje slaan de mannen elkaar op de rug. Het lijkt symbolisch om elkaar op te peppen voor een volgende ronde overleven in de kou.

Normaal gesproken lijken deze mensen onzichtbaar in deze, steeds drukkere, wereld. Chagrijnige gezichten trekken langs omdat de weg weer eens open ligt of omdat ze om moeten rijden wanneer er iets gebouwd wordt. Eigenlijk is het ontzettend interessant om te bekijken hoe deze mannen in de weer zijn. Letterlijk in de weer.

“Moest je hem er soms vanachter uitpeuteren?”

Na het koffiekwartiertje is het even rustig. De mannen hebben ieder hun eigen werkzaamheden. Ze gaan hiermee aan de slag en lijken in een soort trans door te werken. Dit duurt zo’n half uur. Aan de gezichten is te zien dat ze het toch wel weer gaan merken dat de temperatuur niet bijster hoog is deze ochtend. Één van de mannen loopt naar een dixie-toilet waar hij zo’n 5 minuten in verdwijnt. “Hee Johan, kon je hem vinden? Misschien moet je hem er van achter uitpeuteren”. De eerste grap is gemaakt. Alle mannen lachen en het volgende uur gaat het over grote en kleine piemels. Veel voorbijgangers kunnen zich hier groen en geel aan ergeren en vinden het ordinair gedrag, maar als je ziet wat deze grappen met de mannen doen, begrijp je dat dit een noodzakelijk kwaad is. De dampwolken verlaten schaterend de monden van de mannen wanneer er weer een grap ingekopt wordt. De lichamen schudden heen en weer en de wangen kleuren rood. Pure lachtherapie waar ze het heerlijk warm van krijgen.

Wanneer het half één is, neemt Jan het voortouw en roept de mannen bijeen om te gaan ‘schaften’. Er klinkt een soort oergeluid en de mannen haasten zich naar de keet. Terwijl een graafmachine braaf blijft ronken, nuttigen de mannen smakelijk hun ‘bammen’ met een warme soep.

Na een half uur zwaait de keetdeur open en met een puberachtig jongensgelach komen de mannen tevoorschijn. Het nodige sjekkie wordt gedraaid en alle werkzaamheden lijken weer te worden opgestart.

Het geheim
Toch lijken de mannen niet helemaal compleet. Een blik in de keet laat zien dat er inderdaad nog twee mannen niet aan het werk zijn. Ze staan met een geopende broek tegenover elkaar. Ze proberen  in elkaars broek te kijken. Het ziet eruit als een perverse handeling maar wanneer de ene man tegen de andere zegt: “Ooh jij hebt hem van Craft” wordt  het duidelijk dat ze elkaar adviezen uitwisselen over niets meer dan thermo ondergoed. Zijn de minder charmante lange onderbroeken  het geheim van het overleven in de kou?

Lachtherapie en sjekkies
Wanneer de zon al helemaal achter de huizen verdwenen is en de spits zelfs al is weggetrokken, is alleen nog het ronken van de machines te horen. De mannen zijn nog steeds bezig. Er wordt nog weinig gelachen. Aan de uitdrukkingen van de mannen te zien, lijken ze nog maar aan één ding te denken: die lange onderbroek uit en met een warm prakkie op schoot lekker naast het vrouwtje op de bank. Een half uur later is de bouwplaats dan ook volledig verlaten. Maar slechts voor een paar uur, want vanaf morgen om  klokslag zes uur staan de mannen, met onderbroek en wel, zichzelf te onderwerpen aan lachtherapie en sjekkies.

Posted in Uncategorized | Leave a comment