Interview: In bed met schoenen en Chi Coltrane

 In bed met schoenen en Chi Coltrane

Ellen (53) is halfzijdig verlamd door een dwarslaesie en heeft moeite met kijken na een aantal hersenbloedingen. Zitten kan maar kort, dus Ellen is voornamelijk bedliggend. Genieten doet ze volop, en dan vooral van schoenen en uitgaan.

Nooit naar buiten
“Toen ik zeventien was ben ik uit een raam gevallen. Sindsdien heb ik een beschadiging aan mijn ruggenmerg, wat heeft geleid tot een dwarslaesie. Het is in de loop der jaren steeds zwaarder voor mij geworden om lang te zitten. Deze houding belast mijn rug te veel. Daarom lig ik bijna dagelijks in bed.” Met behulp van Stichting Fokus Wonen kan Ellen ‘zelfstandig’ in haar eigen appartement wonen samen met haar, tevens gehandicapte, man. “Ik ben erg blij met de hulp die Fokus mij biedt. Omdat ik veel in bed lig, kom ik ook bijna nooit buiten, het is dan wel erg gezellig als er een aantal keren op de dag een lieve Fokus-assistent komt helpen en wat komt kletsen.”

Op een kast vlak naast haar bed staan een hele rij schoenen, van pumps tot platte laarzen. Het is een vrolijk geheel. “Schoenen zijn al vanaf jongs af aan een passie van mij. Ik liep altijd op de mooiste schoenen. Ook toen ik in een rolstoel terechtkwam, vond ik het toch leuk om op te vallen met bijzondere schoenen aan.”

Fantasie
Ellen ligt in haar bed eigenlijk altijd met een deken over haar heen. Ook over haar voeten, daar zijn dus geen schoenen te zien. “In bed draag ik inderdaad geen schoenen. Mijn  voeten gaan dan stuk omdat mijn benen op mijn hielen leunen. Ik kan ze ook moeilijk zien als ik ze in bed aan zou hebben. Daarom vind ik het zo leuk om wat schoenen bij mijn bed te hebben staan. Zo kan ik ze toch zien. Ik fantaseer vaak over hoe het zou zijn om op deze schoenen te lopen en dansen.” Verdrietig maakt het Ellen niet. “Ik vind het heerlijk om te fantaseren, zelfs over zaken die ik niet meer kan en waarschijnlijk ook nooit meer zou kunnen. Ik vind het zonde om me erbij neer te leggen en er maar helemaal niet meer aan te denken. Ik leef een beetje in twee werelden, vanuit mijn bed en in mijn hoofd met de prachtigste schoenen aan.”

Slapen met Chi Coltrane
Ellen heeft nog een passie en dat is het bezoeken van concerten. En dan vooral die van Chi Coltrane. “Voordat ik ziek werd, was ik al een ontzettende fan van Chi Coltrane. Ik leek er zelfs een beetje op met mijn lange blonde haar.” Afgelopen oktober is Ellen nog van Utrecht naar Amsterdam gereisd om haar idool te bekijken en beluisteren. “Het was een hele tocht met de taxi. Voor dit soort zaken ga ik wel in mijn rolstoel.” Een taxirit als deze duurt ongeveer een uur. Het concert wel twee. “Ik moet lang in mijn stoel zitten als ik naar een concert wil, maar dat heb ik er absoluut voor over. Ik ga ook nooit direct na het concert naar huis. Als het even kan, probeer ik Chi nog een handje te schudden. Mijn man regelt dit meestal. Hij duwt zichzelf gewoon door de menigte heen. Na afloop heeft hij stiekem allemaal fanspulletjes voor me gekocht, zodat ik deze belevingen nooit zal vergeten. Ik slaap zelfs met Chi. Op mijn slaapshirt dan.”

“Ik vroeg één kus, ik kreeg er drie”
Ook Ellen’s man Willem houdt ervan om eropuit te trekken op zoek naar goede muziek. “Willem gaat elke zaterdag de radio-uitzending bijwonen van ‘Spijkers met Koppen’ in De Florin, een bruincafé in de binnenstad van Utrecht.” Ellen gaat zelf nooit mee. “Als ik naar een concert ben geweest, kost het me zo’n drie weken daar weer helemaal van bij te komen. Ik weet bijna zeker dat als ik één keer naar De Florin ga voor zo’n uitzending, ik elke week wil gaan, maar dat kan mijn lichaam niet aan.” Ellen geniet wel van de verhalen die haar man mee naar huis brengt als hij bij een uitzending is geweest. “Ik vind het heerlijk om te horen wie hij heeft zien spelen en hoe hij daar van heeft genoten.” Ellen blijft ook in de herinneringen van sommige artiesten hangen. “Ik ben ooit naar een concert van Rob de Nijs geweest. Ik heb hem toen heel brutaal gevraagd  om een kus, ik kreeg er drie. Mijn man vroeg of hij misschien een cd voor ons had, helaas had hij die toen niet bij zich. Vorig weekend kwam mijn man thuis met de betreffende cd. Rob de Nijs had gespeeld in De Florin en sprak mijn man na afloop aan. Hij wist nog dat hij een cd had beloofd en wilde deze toch nog even geven. Ik vind het een hele eer dat ik ben blijven hangen in zijn geheugen. Ook al zit je in een rolstoel, met een beetje uitstraling kom je een heel eind.”

Een toekomst vol concerten
Ellen is van plan nog veel meer concerten te gaan bezoeken in de toekomst. “Ik ben op dit moment op zoek naar een betere rolstoel waarin ik hopelijk langer kan zitten. Wanneer ik deze heb, kan ik ook meer naar buiten en is de drempel minder hoog om wat vaker naar leuke concerten te gaan en wie weet kan ik het dan wel aan om elke week bij de uitzendingen van ‘Spijkers met Koppen’ aanwezig te zijn. Ik ga nu vast bedenken welke schoenen ik daar dan bij aan ga trekken.”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s