Sfeerreportage: Werken in de kou

Mannen van de straat
Over het overleven van werken in de kou

De temperatuur laat zich nog niet boven het vriespunt zien en we verlangen met zijn allen naar de eerste zonnestralen in de lente. Helaas is het nog niet zo ver. Het kleine stukje van de auto naar kantoor trotseren we met een dikke jas met sjaal. Maar hoe overleef je de dag als je in de koude buitenlucht werkt?

“Gaan we nog een beetje lachen vandaag?” Het is maandagmorgen en de dauw staat nog op het nabijgelegen grasveld. Dit lijkt niets te doen met het humeur van ‘de mannen van de straat’. Een verschrikte student kijkt op terwijl ze het zebrapad probeert te trotseren. Het is acht uur in de morgen en de thermometer, op het imponerende ABN Amro gebouw nabij de bouwplaats, geeft aan dat de temperatuur -3 is. Gewapend met een fleecetrui, twee paar handschoenen en een wollen muts met het logo van Van Ieperen Bouw, zijn de mannen alweer twee uur in de weer met het vernieuwen van een viaduct.

Naar huis terugkeren duurt nog wel even
Vanuit de warme auto’s bekijken de mannen en vrouwen op weg naar kantoor hoe er wordt gesleept met grote blokken beton en stalen pijpen. De dampwolken verlaten ritmisch de monden van de hardwerkende mannen. Een moeder met haar kind in het fietszitje doet haar best zo snel mogelijk de school te bereiken, beide wangen kleuren rood. Zo te zien wil de vrouw gauw weer naar huis of een andere warme plek. Naar huis terugkeren duurt nog wel even voor de mannen van het viaduct. Zij zullen nog minstens zes uur in de kou door moeten bouwen.

Om elf uur roept Jan ‘de voorman’ de jongens bijeen. Met zijn achte proppen ze zich in de veel te kleine keet om zich dankbaar op te laden aan een dampende bak koffie. Het is opvallend dat er zowel buiten als in de keet een voordurend melodieus gelach te horen is. De mannen hebben het naar hun zin. Of moet het afleiding genoemd worden met dit koude weer? Na een kwartiertje slaan de mannen elkaar op de rug. Het lijkt symbolisch om elkaar op te peppen voor een volgende ronde overleven in de kou.

Normaal gesproken lijken deze mensen onzichtbaar in deze, steeds drukkere, wereld. Chagrijnige gezichten trekken langs omdat de weg weer eens open ligt of omdat ze om moeten rijden wanneer er iets gebouwd wordt. Eigenlijk is het ontzettend interessant om te bekijken hoe deze mannen in de weer zijn. Letterlijk in de weer.

“Moest je hem er soms vanachter uitpeuteren?”

Na het koffiekwartiertje is het even rustig. De mannen hebben ieder hun eigen werkzaamheden. Ze gaan hiermee aan de slag en lijken in een soort trans door te werken. Dit duurt zo’n half uur. Aan de gezichten is te zien dat ze het toch wel weer gaan merken dat de temperatuur niet bijster hoog is deze ochtend. Één van de mannen loopt naar een dixie-toilet waar hij zo’n 5 minuten in verdwijnt. “Hee Johan, kon je hem vinden? Misschien moet je hem er van achter uitpeuteren”. De eerste grap is gemaakt. Alle mannen lachen en het volgende uur gaat het over grote en kleine piemels. Veel voorbijgangers kunnen zich hier groen en geel aan ergeren en vinden het ordinair gedrag, maar als je ziet wat deze grappen met de mannen doen, begrijp je dat dit een noodzakelijk kwaad is. De dampwolken verlaten schaterend de monden van de mannen wanneer er weer een grap ingekopt wordt. De lichamen schudden heen en weer en de wangen kleuren rood. Pure lachtherapie waar ze het heerlijk warm van krijgen.

Wanneer het half één is, neemt Jan het voortouw en roept de mannen bijeen om te gaan ‘schaften’. Er klinkt een soort oergeluid en de mannen haasten zich naar de keet. Terwijl een graafmachine braaf blijft ronken, nuttigen de mannen smakelijk hun ‘bammen’ met een warme soep.

Na een half uur zwaait de keetdeur open en met een puberachtig jongensgelach komen de mannen tevoorschijn. Het nodige sjekkie wordt gedraaid en alle werkzaamheden lijken weer te worden opgestart.

Het geheim
Toch lijken de mannen niet helemaal compleet. Een blik in de keet laat zien dat er inderdaad nog twee mannen niet aan het werk zijn. Ze staan met een geopende broek tegenover elkaar. Ze proberen  in elkaars broek te kijken. Het ziet eruit als een perverse handeling maar wanneer de ene man tegen de andere zegt: “Ooh jij hebt hem van Craft” wordt  het duidelijk dat ze elkaar adviezen uitwisselen over niets meer dan thermo ondergoed. Zijn de minder charmante lange onderbroeken  het geheim van het overleven in de kou?

Lachtherapie en sjekkies
Wanneer de zon al helemaal achter de huizen verdwenen is en de spits zelfs al is weggetrokken, is alleen nog het ronken van de machines te horen. De mannen zijn nog steeds bezig. Er wordt nog weinig gelachen. Aan de uitdrukkingen van de mannen te zien, lijken ze nog maar aan één ding te denken: die lange onderbroek uit en met een warm prakkie op schoot lekker naast het vrouwtje op de bank. Een half uur later is de bouwplaats dan ook volledig verlaten. Maar slechts voor een paar uur, want vanaf morgen om  klokslag zes uur staan de mannen, met onderbroek en wel, zichzelf te onderwerpen aan lachtherapie en sjekkies.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s